jueves, 23 de abril de 2009

«Bihotza» («Corazón») (En el taxi...)

Paco Ibáñez
.
Munduak gezurra diotsu, bihotza.
Gezurra bere argi indarrez,
negarretan miña iñork ez du aditzen,
bihotza, ez du aditzen.
.Dadukazun miña ixilik negar zazu
munduak haundituko du ta,
iñork ere lagun etzaitu egingo,
iñori ezer ez esan.
.Zoriak behin zutaz,
parre egin nahi baleza,
eragotz eragotzi eiozu,
barruko penak hil,
ezpainetan parrea kanpora,
ipini ezazu.
.Jainko gorde hoiek,
etzaituztet gurtzen nik,
zuek ere hilkorrak zerate,
eta ezerezera, ziurki zoazte,
ezer ez bai zerate.
.Federiko Krutwig
Xabier Lete
Musicada por Paco Ibáñez

_______


Traducción:
.
El mundo te miente,
corazón,
y esa mentira
tiene la fuerza de la luz.
Nadie escucha, corazón,
tu llanto y tu dolor,
nadie escucha.
.Llora en silencio
el dolor que padeces,
de saberlo, el mundo
te lo agrandará.
Nadie te ayudará,
no digas nada a nadie.
..Si alguna vez la felicidad
quisiera reirse de ti,
impídeselo,
mata las penas
que llevas dentro
y pon una sonrisa en tus labios.
.No os adoro,
dioses escondidos,
vosotros también sois mortales,
y seguro que vais hacia la nada,
porque nada sois.

4 comentarios:

  1. ¿No era que ya no creías en la felicidad?

    ResponderEliminar
  2. Lo puedo decir de varias formas: "La vida te da sorpresas, sorpresas te da la vida ¡ay, Dios..."; "El hombre propone y Dios dispone" (yo añadiría: "o el Diablo..."); como un cartel del Madrid antiguo que colocaban en las pensiones (pero pensiones de las de patrona, no éstas de morondanga que hay ahora): "Comida y cama" o con un poema de José Agustín Goytisolo ("Escucha, abandonada") al que, ya que estamos, le puso música Paco Ibáñez:

    Envuelta por el aire
    de la mañana en fiesta
    entre risas y música,
    campanas y alegría,
    olvídate del hombre
    que hasta ayer te dolía
    como una desventura
    canta, ríe, juega,
    apuesta a no acertar,
    para así acostumbrarte
    a ese sabor amargo
    que se llama tristeza,
    y que aparece siempre
    cuando el amor se va.

    ResponderEliminar
  3. Gracias. El concierto en Alcalá de Henares en el festival de clásicos de 2009 fue inolvidable. No sólo lloré, sino que estuve vibrando con cada canción. Este hombre sabe transmitir muchas sensaciones con su música. Además, es campechano e inteligentísimo. Gracias, gràcies, merci beaucoup, señor Ibáñez.

    ResponderEliminar
  4. Gracias a ti, Pirro. Yo también estuve en el concierto de Alcalá (y tuve el privilegio de ir nada menos que a París, al Chatelet, en octubre... Impresionante). Paco Ibáñez es uno de los pocos referentes éticos -vivos- en los que aún confío... Espero que pronto podamos disfrutar de él por estos lares... Saludos cordiales,

    ResponderEliminar